Cookie Control - KChWE Radzyń Podlaski Zbór "Nowe Jeruzalem" wykorzystuje cookies do przechowywania informacji na twoim komputerze. [Przeczytaj informacje o używanych przez nas Cookies].
Kliknij przycisk Akceptuj Cookies, aby zaakceptować Cookies.
„Gdyby nie konfederacja warszawska, już dawno zapłonęłyby w Polsce takie stosy jak we Francji dla Francuzów, a w Belgii dla Belgów.” luteranin, Ulryk Schober, 1596
„Polska otwierała swe granice i gościnny dom dla zbiegów z całego świata, gdy w Europie płonęły stosy herezjarchów i wyznawców wolności sumienia” Stefan Żeromski, Wisła 1918
Gdy w Europie Zachodniej płonęły stosy, zza granicy nadciągały niepokojące wieści o bratobójczych wojnach religijnych, a ludzie mordowali się w imię Boga, w Rzeczpospolitej doszło do niebagatelnego wydarzenia. Obawa przed wojną domową skłoniła szlachtę do wspólnego działania ponad religijnymi podziałami celem zagwarantowania wolności wyznania.
W dniu 28 stycznia 1573 został podpisany akt konfederacji warszawskiej wprowadzającej tolerancję religijną w Rzeczpospolitej Obojga Narodów. Konfederacja warszawska – określenie uchwały podjętej 28 stycznia 1573 r. na sejmie konwokacyjnym w Warszawie, zawierającej postanowienia dotyczące zapewnienia swobody wyznania szlachcie w Rzeczypospolitej. Gwarantowała ona bezwarunkowy i wieczny pokój między wszystkimi różniącymi się w wierze, zapewniała innowiercom równouprawnienie z katolikami i opiekę państwa. Dokument uważany jest za początek gwarantowanej prawnie tolerancji religijnej.
W 2003 roku tekst konfederacji warszawskiej został wpisany na listę UNESCO Pamięć Świata na której znajdują się najważniejsze dokumenty w dziejach ludzkości.
W roku 1570 r. polscy protestanci przedłożyli sejmowi projekt konstytucji gwarantujący wolność wyznania wszystkim, aby „wolno było każdemu wedle sumienia jego wierzyć” na zasadzie równouprawnienia z katolikami i prawosławnymi. Projekt ten jednak nie uzyskał akceptacji sejmu.
W dniu 7 lipca 1572 r. zmarł król Zygmunt August, ostatni z rodu Jagiellonów, a obóz protestancki w obliczu nowej elekcji znalazł się...
- modlitwę o chorych z namaszczeniem olejkiem ku uzdrowieniu połączoną z biblijnym aktem „włożenia rąk” na chorego,
- modlitwę o uwolnienie osób będących w demonicznych pętach i związaniach,
- ordynację duchownych (apostołów, proroków, ewangelistów, pastorów, nauczycieli (kaznodzieje),
prezbiterów (starsi), diakonów),
- nie chrzcimy niemowląt lecz praktykujemy biblijne „ofiarowanie Panu” i błogosławienie ich podczas zborowych zgromadzeń,
- post oraz składanie ofiar na służbę Kościoła. Kościół naucza, że małżeństwo jest świętym związkiem między mężczyzną a kobietą, ustanowionym przez Samego Boga, (I Mojż. 2,18; 2,24), i jest zawierane wobec całego zboru. Ceremonia ślubna jest uroczystą deklaracją i zobowiązaniem do bycia razem. Młodzi składają sobie nawzajem przysięgę wierności, a ceremonia nie ma charakteru sakramentalnego jak chrzest czy Wieczerza Pańska. Zawarcie małżeństwa następuje więc przez ślubowanie i modlitwę nowożeńców oraz...
Informujemy, iż ukazała się najnowsza pozycja książkowa autorstwa dr Tomasza Mańko pt."Praktyki religijne i kult w Kościele Chrześcijan Wiary Ewangelicznej". Pozycja ta została wydana na Jubileusz 500-lecia Reformacji i porusza m.in. tematy z zakresu praktyk religijnych i kultu, które są obecne w KCHWE w RP; Wyznanie Wiary Kościoła; naukę na temat zbawienia, chrztu Duchem Świętym, sakramentów, sposobu wyznania grzechów; nabożeństw, świąt i wystrojów zborów; zaangażowania ekumenicznego.
Znalazły się w niej też podstawowe informacje dotyczące protestantyzmu ewangelikalnego. Książka dostępna jest do nabycia w Kancelarii Zboru.
Nauka Kościoła Chrześcijan Wiary Ewangelicznej na temat zbawienia, chrztu Duchem Świętym, sakramentów i sposobu wyznania grzechów.
Cechą charakterystyczną wyróżniającą Kościoły ewangelikalne nurtu zielonoświątkowego jest doświadczenie chrztu Duchem Świętym i modlitwa innymi językami, co było znane i obecne w chrześcijaństwie od początku jego istnienia. Nauczamy o dwóch następujących po sobie i odrębnych doświadczeniach religijnych w życiu chrześcijanina – tj. o zbawieniu oraz chrzcie w Duchu Świętym. Teologia Kościoła Chrześcijan Wiary Ewangelicznej koncentruje się na zbawczym działaniu Boga. Doktryna o usprawiedliwieniu w nauczaniu Kościoła oznacza, że usprawiedliwienie jest aktem niezasłużonej łaski Bożej, w którym Bóg, niezależnie od naszych uczynków, wybacza nam wszystkie grzechy ze względu na sprawiedliwość Chrystusa przypisaną nam i przyjętą przez nas jedynie przez wiarę. Łaska Boża umożliwia wszystkim ludziom skorzystanie z dzieła odkupienia. Łaska jest darem Boga, który człowiek otrzymuje za darmo, bez żadnych zasług. Człowiek raz usprawiedliwiony potrzebuje stale tej łaski, aby trwać w bliskiej społeczności z Bogiem. Nauka o usprawiedliwieniu wyklucza uzyskanie zbawienia z uwagi na ludzkie uczynki (Flp 1,6).
Kościół wraz z innymi kościołami ewangelicznymi o orientacji zielonoświątkowej uznaje, że każdy człowiek zgodnie ze słowami Pana Jezusa: Musicie się na nowo narodzić (J 3,7), powinien przeżyć duchowe narodzenie na nowo. Każdy wierzący powinien posiadać pewność zbawienia. Uznajemy, że droga do pojednania się z Bogiem prowadzi przez upamiętanie i wiarę w ewangelię. Pan Jezus Chrystus jest jedynym pośrednikiem zbawienia. Wyznaje się przy tym wiarę w śmierć Jezusa Chrystusa na krzyżu za grzechy świata i jego zmartwychwstanie w ciele, wniebowstąpienie i powtórne przyjście. Kościół naucza, że nowonarodzony chrześcijanin powinien modlić się o przeżycie chrztu w Duchu Świętym. Chrzest w Duchu Świętym daje nam świadomość poczucia realnej obecności Boga oraz odczuwania Jego działania. Chrzest ten jest wyposażeniem w moc Ducha Świętego (takim nadprzyrodzonym bierzmowaniem) potrzebną do służby i świadectwa. Chrzest w Duchu Świętym jest łączony z mówieniem innymi językami. Kościół naucza o 9 darach /charyzmatach/ Ducha Świętego, które służą zbudowaniu Kościoła oraz do pełnienia skutecznej służby i świadectwa ( I Kor. 12,8-11).
W związku z przypadającą w roku 2017 pięćsetną rocznicą Reformacji zamieszczamy obszerne fragmenty artykułu profesora Oskara Bartela pt. „Wkład Reformacji w kulturę polską”, jaki został zamieszczony w 1967 roku na łamach Rocznika Teologicznego Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej w Warszawie nr IX-zeszyt 1/1967 str. 5-32. Artykuł ten został napisany kilkadziesiąt lat temu w związku z obchodami tysiąclecia Państwa Polskiego.
Niniejszy artykuł publikuje się w związku z realizacją przez Zbór Kościoła Chrześcijan Wiary Ewangelicznej w Radzyniu Podlaskim projektu „Ocalić od zapomnienia - Szlakiem kulturowego dziedzictwa protestanckiego na ziemi radzyńskiej”, którego zadaniem jest m.in. propagowanie wiedzy historycznej odnoszącej się do Reformacji w Polsce oraz popularyzację protestanckiego dziedzictwa i dorobku kulturowego.
Część II
V. Reformacja dźwignią oświaty, szkolnictwa i wychowania w Polsce.
Reformacja pchnęła w Polsce rozwój oświaty, wychowania, szkolnictwo i naukę. Poziom szkolnictwa w Polsce na początku XVI był bardzo niski. Programy szkolne nie przewidywały nauki języka polskiego. Młodzież szlachecka i mieszczańska licznie wyjeżdżała na studia za granicę, co też przekładało się na przejmowania obcej mentalności i obyczajów. Na sejmach w 1563 r. i 1565 r. posłowie domagali się reformy całego szkolnictwa w kraju. Protestanci zgodnie z zasadą: gdzie powstaje zbór, tam musi być założona szkoła, zaczęli dążyć do wprowadzenia języka polskiego nie tylko do życia zborowego, lecz także do szkoły oraz życia społeczno-politycznego i kulturalnego, a więc świadomie zmierzali do unarodowienia kultury. Do zwycięstwa języka narodowego w życiu kulturalnym przyczynił się...
Są trzy ważne powody, dla których doktryna o zmartwychwstaniu ma szczególne centralne znaczenie w wierze chrześcijańskiej:
- zmartwychwstanie jest dochodzeniem praw Jezusa Chrystusa, samego Boga:
„Który według ducha uświęcenia został ustanowiony Synem Bożym w mocy przez zmartwychwstanie, o Jezusie Chrystusie Panu naszym” (Rz.1.3).
- Jezus był postawiony przed dwoma sądami ludzkimi: religijnym Rady Żydowskiej , a następnie świeckim sądem Piłata – gubernatora rzymskiego. Oba z nich potępiły Jezusa za nazywanie siebie Synem Bożym i skazały Go na śmierć.
Oba te sądy zjednoczyły się w działaniach mających zapobiec otwarciu grobu Jezusa. Przy grobie postawiona została uzbrojona straż. A jednak trzeciego dnia pieczęć została złamana, straż zbrojna sparaliżowana, a Jezus wyszedł z grobowca.
W ten sposób Bóg odwrócił decyzję Rady Żydowskiej i Piłata oraz publicznie udowodnił, że Chrystus jest Synem Bożym.
zmartwychwstanie jest pieczęcią, jaka...