KCHWE Radzyń Podlaski Zbór "Nowe Jeruzalem"

550 LAT WIELOKULTUROWEGO RADZYNIA PODLASKIEGO - Kult i praktyki religijne w Kościele Chrześcijan Wiary Ewangelicznej część I.
Dodane przez admin dnia October 14 2018 00:00:00

Treść rozszerzona

W związku z przypadającą w tym roku 550 rocznicą nadania praw miejskich naszemu miastu zamieszczamy fragmenty książki „Kult i praktyki religijne w Kościele Chrześcijan Wiary Ewangeliczej” autorstwa dr Tomasza Mańko. Przypominamy, że w tym okresie w Radzyniu Podlaskim zawsze obecne były różne kultury. Pragnieniem naszej redakcji jest przypomnienie mieszkańcom Radzynia Podlaskiego śladów obecności reformacji protestanckiej na ziemi radzyńskiej. Ufamy, że zamieszczona treść będzie pomocna dla każdej zainteresowanej osoby, która pragnie poznać ewangelikalny sposób oddawania chwały i czci Trójjedynemu Bogu, przyczyni się do ukazania bogactwa oraz różnorodności wyznaniowej i kulturowej ziemi radzyńskiej, jak też przyczyni się do kształtowaniu postaw szacunku do różnorodności, bez czego trudno jest funkcjonować we współczesnym wielokulturowym świecie.

Treść książki zawiera opis praktyk religijnych i kultu w Kościele, ukazuje sposób, w jaki wyznawcy wywyższają i czczą Trójjedynego Boga: Ojca i Syna, i Ducha Świętego, ukazuje zarys doktryny oraz duchowości opartych na Piśmie Świętym. Pozycja ta została wydana na Jubileusz 500-lecia Reformacji i porusza m.in. tematy z zakresu praktyk religijnych i kultu, które są obecne w KCHWE w RP; Wyznanie Wiary Kościoła; naukę na temat zbawienia, chrztu Duchem Świętym, sakramentów, sposobu wyznania grzechów; nabożeństw, świąt i wystrojów zborów; zaangażowania ekumenicznego. Znalazły się w niej też podstawowe informacje dotyczące protestantyzmu ewangelikalnego.

Książka „Praktyki religijne i kult w Kościele Chrześcijan Wiary Ewangelicznej” została wydana nakładem Zboru KCHWE w Radzyniu Podlaskim, wydanie I – rok 2017.

Ze wstępu do książki:Tytułem wstępu…
Kościół Chrześcijan Wiary Ewangelicznej w Rzeczypospolitej Polskiej jest Kościołem protestanckim o charakterze ewangelikalnym nurtu zielonoświątkowego. Tożsamość ewangelikalna Kościoła wyraża się przede wszystkim we wspólnych podstawach teologicznych, w typie pobożności i duchowości, obrzędowości (liturgii) oraz organizacji eklezjalnej. Ewangelikalne chrześcijaństwo w dużym stopniu jest bliskie paradygmatowi chrześcijaństwa nowotestamentowego, a jego odmienność stanowi wyraźną alternatywę względem „formalistyczno-ceremonialnej” formy chrześcijańskiej religijności, od której ewangelikalizm różni się zarówno pod względem akcentów doktrynalnych, etycznych, pobożnościowych, a także w wymiarze strukturalno-organizacyjnym i liturgicznym. W obliczu kryzysu potocznej religijności z jej rytualistyczno-świątecznym charakterem sprowadzającym się do przeżywania chrześcijaństwa wyłącznie wokół liturgiczno-obrzędowych elementów, przy istnieniu wyraźnego rozdźwięku między deklaracjami religijnymi osób praktykujących a wpływem religii na ich codzienne zachowania, ewangelikalne chrześcijaństwo z jego orędziem jawi się jako radykalnie odmienna, a przy tym godna akceptacji wizja chrześcijaństwa.
Kościół Chrześcijan Wiary Ewangelicznej wraz z wieloma Kościołami w Polsce i na świecie obchodzi w 2017 roku Jubileusz 500-lecia Reformacji. Pragnieniem autora jest aby pozycja „Praktyki religijne i kult w Kościele Chrześcijan Wiary Ewangelicznej w Rzeczypospolitej Polskiej” przyczyniła się do uświetnienia tego Jubileuszu oraz uwieczniła obecność Kościoła na religijnej mapie naszego kraju.
Pozycja „Praktyki religijne i kult w Kościele Chrześcijan Wiary Ewangelicznej w Rzeczypospolitej Polskiej” przeznaczona jest dla wszystkich tych, którzy pragną odkrywać swoją tożsamość wyznaniową w ramach tego Kościoła, była pomocna w usystematyzowaniu ich wiedzy biblijnej i określeniu własnych przekonań teologicznych opartych na Słowie Bożym. Pozycja ta w zamyśle autora przeznaczona jest też dla tych, którzy są zainteresowani pogłębianiem wiedzy teologicznej i biblijnej, dlatego też nieodzowna jest obecność najważniejszych tematów o charakterze doktrynalnym oraz podstawowych informacji o nauczaniu, praktykach religijnych i kulcie w Kościele. Opisane praktyki religijne i kult w Kościele ukazują sposób, w jaki wyznawcy wywyższają i czczą Trójjedynego Boga: Ojca i Syna, i Ducha Świętego, ukazując bogactwo doktryny oraz duchowości opartych na Piśmie Świętym. Autor wyraża nadzieję, że to dzieło będzie dobrze służyć sprawie Bożej w Polsce, stanowiąc pomoc dla każdej zainteresowanej osoby, której bliski jest „ewangelikalny” sposób oddawania chwały i czci Trójjedynemu Bogu, przyciągając doń ludzi poszukujących takiego stylu uwielbiania Boga, stanie się przyczynkiem do ukazania bogactwa oraz różnorodności wyznaniowej i kulturowej w tych miejscowościach, gdzie istnieją Zbory Kościoła Chrześcijan Wiary Ewangelicznej, jak też przysłuży się kształtowaniu postaw szacunku dla różnorodności, bez czego trudno jest funkcjonować we współczesnym wielokulturowym świecie.
dr Tomasz Mańko

I część: Praktyki religijne i kult w Kościele Chrześcijan Wiary Ewangelicznej w RP
Kościół Chrześcijan Wiary Ewangelicznej w Rzeczypospolitej Polskiej jest Kościołem protestanckim o charakterze ewangelikalnym nurtu zielonoświątkowego. Podstawę działania Kościoła w Polsce jako związku wyznaniowego określa ustawa z dn. 17 maja 1989 r. o gwarancjach wolności sumienia i wyznania /Dz. U. 1989 nr 29 poz. 155/. Ustawa ta zapewnia każdemu swobodę wyboru religii i przekonań oraz wyrażanie ich publicznie. Gwarantuje też wierzącym wszystkich wyznań równe prawa w życiu państwowym, publicznym, społecznym i kulturalnym. Kościoły są równouprawnione w swobodzie pełnienia funkcji religijnych, określaniu swojej doktryny religijnej i sprawowaniu kultu a także mają możliwość prowadzenia różnej działalności poprzez włączanie się m. in. w działalność oświatowo-wychowawczą i charytatywno-opiekuńczą. Kościół Chrześcijan Wiary Ewangelicznej został zarejestrowany w Polsce w roku 1929 r. Kościół jest wpisany do rejestru kościołów prowadzonego przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji w dziale A pod. poz. 25. Kościół rządzi się w swoich sprawach własnym prawem zawartym w Statucie Kościoła oraz Kodeksie Wewnętrznym, swobodnie wykonuje władzę duchowną i jurysdykcyjną oraz samodzielnie zarządza swoimi sprawami.
Kościół Chrześcijan Wiary Ewangelicznej w Rzeczypospolitej Polskiej jest dobrowolnym i samorządnym zrzeszeniem osób skupionych w autonomicznych Zborach. Podstawową jednostką w Kościele jest zbór, czyli lokalna wspólnota wierzących. Wiernymi Kościoła Chrześcijan Wiary Ewangelicznej są członkowie zborów oraz osoby znajdujące się pod opieką pastoralną zborów, w tym dzieci i młodzież. Członkiem zboru staje się każdy, kto nawrócił się do Jezusa Chrystusa, uznał Zasady Wiary Kościoła, wewnętrzne prawo, przyjął Chrzest wiary oraz pisemnie zadeklarował członkostwo.

Wyznanie Wiary Kościoła Chrześcijan Wiary Ewangelicznej w RP:
Wierzymy w:
- nieomylność kanonicznej całości Pisma Świętego jako Słowa Bożego,
- Trójjedynego Boga: Ojca i Syna, i Ducha Świętego,
- Synostwo Boże Jezusa, poczętego z Ducha Świętego, narodzonego z dziewicy Marii,
- Jego śmierć na krzyżu za grzechy świata i zmartwychwstanie w ciele,
- Jego wniebowstąpienie i powtórne przyjście,
- chrzest w Duchu Świętym z manifestacją darów,
- uzdrowienie chorych przez wiarę w zbawcze dzieło Jezusa Chrystusa,
- wieczne życie dzieci Bożych i wieczne potępienie grzeszników.
Wyznania Wiary Kościoła Chrześcijan Wiary Ewangelicznej w RP są kontynuacją dzieła rozpoczętego przez Reformację. Za Ojcami Reformacji Kościół Chrześcijan Wiary Ewangelicznej w RP wyznaje zasady reformacyjne: sola sola Scriptura (tylko Pismo Święte), solus Christus (tylko Chrystus), sola gratia (tylko łaska), sola fide (tylko wiara), soli Deo gloria (tylko Bogu chwała).

Wyznanie Wiary Kościoła Chrześcijan Wiary Ewangelicznej zaczyna się od słów: wierzymy w nieomylność kanonicznej całości Pisma Świętego jako Słowa Bożego. W nauce i życiu Kościoła szczególną i wyjątkową pozycję zajmuje Pismo Święte, jako dokument o objawieniu Boga w historii, Słowo samego Boga. Pismo Święte, natchnione przez Ducha Świętego, stanowi jedyną normę wiary i życia, doktryny oraz etyki, czyli nauki o moralności. Kościół uznaje Pismo Święte za w pełni wystarczającą, pewną, jedyną i nieomylną normę poznania, wiary oraz posłuszeństwa, które stanowią o zbawieniu. Zapisane Słowo Boże jest naszym największym autorytetem, fundamentem naszej wiary i przewodnikiem w codziennym życiu, zgodnym z wolą Bożą. Reformacyjna zasada sola Scriptura jest pierwszą z założeń doktrynalnych wyznania wiary, zgodnie z którą wierzymy, że w Słowie Bożym zawarte jest wszystko, co człowiek powinien wiedzieć o Bogu i podstawowych prawdach wiary. Pismo Święte uznajemy wyłącznie w składzie kanonicznym, tj. spis ksiąg przyjętych przez Kościół chrześcijański – 39 ksiąg Starego testamentu oraz 27 ksiąg Nowego Testamentu.
Księgi Starego Testamentu:

1) I Księga Mojżeszowa czyli Rodzaju (Genesis),
2) II Księga Mojżeszowa czyli Wyjścia (Exodus),
3) III Księga Mojżeszowa czyli Kapłańska (Leviticus),
4) IV Księga Mojżeszowa czyli Liczb (Numeri),
5) V Księga Mojżeszowa czyli Powtórzonego Prawa (Deuteronomium),
6) Księga Jozuego,
7) Księga Sędziów,
8 ) Księga Rut,
9) I Księga Samuela,
10) II Księga Samuela,
11) I Księga Królewska,
12) II Księga Królewska,
13) I Księga Kronik,
14) II Księga Kronik,
15) Księga Ezdrasza,
16) Księga Nehemiasza,
17) Księga Estery,
18) Księga Joba,
19) Księga Psalmów,
20) Przypowieści Salomona,
21) Księga Kaznodziei Salomona,
22) Pieśń nad Pieśniami,
23) Księga Izajasza,
24) Księga Jeremiasza,
25) Treny,
26) Księga Ezechiela,
27) Księga Daniela,
28) Księga Ozeasza,
29) Księga Joela,
30) Księga Amosa,
31) Księga Abdiasza,
32) Księga Jonasza,
33) Księga Micheasza,
34) Księga Nahuma,
35) Księga Habakuka,
36) Księga Sofoniasza,
37) Księga Aggeusza,
38) Księga Zachariasza,
39) Księga Malachiasza.
Księgi Nowego Testamentu:
1) Ewangelia wg Mateusza,
2) Ewangelia wg Marka,
3) Ewangelia wg Łukasza,
4) Ewangelia wg Jana,
5) Dzieje Apostolskie,
6) List do Rzymian,
7) I List do Koryntian,
8 ) II List do Koryntian,
9) List do Galacjan,
10) List do Efezjan,
11) List do Filipian,
12) List do Kolosan,
13) I List do Tesaloniczan,
14) II List do Tesaloniczan,
15) I List do Tymoteusza,
16) II List do Tymoteusza,
17) List do Tytusa,
18) List do Filemona,
19) List do Hebrajczyków,
20) List Jakuba,
21) I List Piotra,
22) II List Piotra,
23) I List Jana,
24) II List Jana,
25) III List Jana,
26) List Judy,
27) Objawienie Jana.

Istnieje wiele ksiąg apokryficznych, których nie uznajemy za natchnione przez Ducha Świętego. Nazwa „apokryfy” obejmuje pewne pisma żydowskie i chrześcijańskie, które roszczą sobie prawo do Boskiego autorstwa, nie są jednak w rzeczywistości natchnionym Pismem. Za Marcinem Lutrem twierdzimy, że księgi te nie dorównują pismom świętym, niemniej są pożyteczne i właściwe do czytania.

Drugie Wyznanie Wiary Kościoła stanowi o Trójjedynym Bogu: Wierzymy w Trójjedynego Boga: Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Kościół uznaje, jest tylko jeden żywy i prawdziwy Bóg. Jest on samoistny i nieskończony w swojej istocie i doskonałości. Bóg jest wieczny, nieśmiertelny i przebywa w światłości niedostępnej. Bóg stworzył niebo i ziemię, świat ludzi i aniołów. Bóg jedyny objawił się jako Byt w trzech osobach – Ojca, Syna, i Ducha Świętego – które stanowią jedność w istocie, mocy i wieczności. Trójca Święta stanowi jedność w najściślejszym tego słowa znaczeniu. Ojciec dokonuje aktu stworzenia, Syn dokonuje aktu odkupienia, Duch Święty dokonuje aktu uświęcenia. W każdym z tych powyższych działań wszystkie trzy osoby mają jednakowy udział. Ojciec jest Stwórcą, lecz Słowo Boże wskazuje, że to Syn i Duch Święty współpracują z Nim w dziele stworzenia. Syn jest przede wszystkim Odkupicielem, lecz Słowo Boże przekazuje nam, że to Ojciec i Duch Święty posyłają Go do wykonania tej misji. Duch Święty uświęca, lecz zarówno Ojciec jak i Syn współpracują w tym dziele.

Kościół Chrześcijan Wiary Ewangelicznej naucza, że pojednanie z Bogiem następuje przez opamiętanie i wiarę w ewangelię, przez co nawiązujemy wprost do reformacyjnych zasad sola gratia (tylko łaska) i sola fide (tylko wiara). Uznajemy, że człowiek nie może zapracować na swoje zbawienie spełniając dobre uczynki, bowiem zbawienie jest Bożym darem, podyktowanym Jego łaską i miłosierdziem. Jedyne co grzesznik może zrobić – to przyjąć wiarą fakt, że Chrystus przelewając swą krew na Golgocie zapłacił nią za nasze życie wieczne. Według nauki Kościoła zostać usprawiedliwionym, oznacza pojednać się Bogiem. Z tego też względu człowiek, który pojedna się z Bogiem zostaje usprawiedliwionym. Łaska i wiara są darem Boga, który udziela ich bez ograniczeń. Zasada sola gratia jest, i musi być, złączona z zasadą sola fide. Człowiek otrzymuje to usprawiedliwienie z łaski Boga i może to przyjąć tylko dzięki darowi wiary, który jest wzbudzony w sercu człowieka dzięki Duchowi Świętemu. Wierze w Ewangelie musi bezwzględnie towarzyszyć opamiętanie.

W wyznaniu Wiary Kościoła wyrażamy wiarę w Synostwo Boże Jezusa Chrystusa: Wierzymy w (…) Jezusa Chrystusa. Wiara Kościoła jest wiarą w historycznego Jezusa z Nazaretu, przez którego w sposób doskonały objawił się Bóg i który poprzez swój krzyż, zmartwychwstanie i wniebowstąpienie okazał się Synem Bożym i zbawicielem. Wierzymy, że Jezus Chrystus jest Synem Bożym – odwiecznym i wcielonym Słowem Boga – który został poczęty z Ducha Świętego i narodzony z Marii Dziewicy. Posiada dwie natury – boską i ludzką, jest Synem Bożym i Synem Człowieczym. Wierzymy w Jego śmierć na krzyżu za grzech świata i w Jego zmartwychwstanie w ciele dla usprawiedliwienia wierzących, w Jego wniebowstąpienie i powtórne przyjście w chwale. Jezus Chrystus jest jedynym pośrednikiem między Bogiem a człowiekiem. W zborach Kościoła ogłasza się zbawienie jako akt Bożego przebaczenia dokonanego wyłącznie z łaski. Zgodnie z zasadą solus Christus (tylko Chrystus) głosimy, że Pan Jezus Chrystus dokonał dla nas wszystkiego, co było konieczne do zaspokojenia Bożej sprawiedliwości, bowiem został ukarany za nas i odkupił nas w sposób doskonały – człowiek nie może, nie musi i nie powinien dodawać niczego do swego zbawienia. Tylko w Chrystusie jako wierzący możemy otrzymać pełnię i wystarczalność, jaką wierzący osiągają w Nim. Kościół Chrześcijan Wiary Ewangelicznej w swoim nauczaniu przyjmuje i głosi chrystocentryczną teologię reformatorów.

W wyznaniu Wiary Kościoła – Wierzymy w wieczne życie dzieci Bożych i wieczne potępienie grzeszników uznajemy, że Bóg wyznaczył dzień, w którym będzie sądził świat sprawiedliwie przez Jezusa Chrystusa. W tym dniu sądzeni będą wszyscy ludzie oraz upadli aniołowie z szatanem na czele, nastąpi wówczas powszechne zmartwychwstanie: sprawiedliwych w przemienionym ciele do życia wiecznego, niesprawiedliwych zaś – na wieczne potępienie. Dziedzictwem sprawiedliwych będzie „nowe niebo i nowa ziemia, w których mieszka sprawiedliwość, zaś niesprawiedliwych – „jezioro ogniste”.

Zasada soli deo Gloria jest podsumowaniem czterech zasad reformacyjnych. Oznacza ona, że wszelka chwała należna jest jedynie Bogu. Skoro usprawiedliwienie jest tylko z łaski i następuje tylko przez Boży dar wiary, tylko w Chrystusie i tylko na podstawie autorytetu objawionego Słowa Bożego, więc tylko Bogu należy się chwała. Dla chrześcijanina prawda ta nie oznacza tylko intelektualnej zgody na cześć i uwielbienie dla Boga. Ona winna być źródłem radości i celem życia każdego wierzącego. Zasada soli Deo gloria uwydatnia, jakie miejsce powinien zajmować Bóg bezpośrednio w życiu wierzącego. To oznacza, że chrześcijanin powinien w swoim codziennym życiu oddawać za wszystko Bogu chwałę. Zasada soli deo Gloria opiera się w głównej mierze na pierwszym i drugim przykazaniu dekalogu. Oddawanie czci komukolwiek innemu, przez przypisywanie mu cech bądź praktykowanie form uwielbienia zarezerwowanych tylko dla Boga, jest grzechem bałwochwalstwa. Zgodnie z tą zasadą nie praktykuje się kultu świętych. Modlitwy zanoszone są do Trójjedynego Boga w imieniu Jezusa ( I List ap. Pawła do Tym. 2,5).
Nauka Kościoła Chrześcijan Wiary Ewangelicznej na temat zbawienia, chrztu Duchem Świętym, sakramentów, sposobu wyznania grzechów.

Cechą charakterystyczną wyróżniającą Kościoły ewangelikalne nurtu zielonoświątkowego jest doświadczenie chrztu Duchem Świętym i modlitwa innymi językami, co było znane i obecne w chrześcijaństwie od początku jego istnienia. Nauczamy o dwóch następujących po sobie i odrębnych doświadczeniach religijnych w życiu chrześcijanina – tj. o zbawieniu oraz chrzcie w Duchu Świętym. Teologia Kościoła Chrześcijan Wiary Ewangelicznej koncentruje się na zbawczym działaniu Boga. Doktryna o usprawiedliwieniu w nauczaniu Kościoła oznacza, że usprawiedliwienie jest aktem niezasłużonej łaski Bożej, w którym Bóg, niezależnie od naszych uczynków, wybacza nam wszystkie grzechy ze względu na sprawiedliwość Chrystusa przypisaną nam i przyjętą przez nas jedynie przez wiarę. Łaska Boża umożliwia wszystkim ludziom skorzystanie z dzieła odkupienia. Łaska jest darem Boga, który człowiek otrzymuje za darmo, bez żadnych zasług. Człowiek raz usprawiedliwiony potrzebuje stale tej łaski, aby trwać w bliskiej społeczności z Bogiem. Nauka o usprawiedliwieniu wyklucza uzyskanie zbawienia z uwagi na ludzkie uczynki (Flp 1,6).

Kościół wraz z innymi kościołami ewangelicznymi o orientacji zielonoświątkowej uznaje, że każdy człowiek zgodnie ze słowami Pana Jezusa: Musicie się na nowo narodzić (J 3,7), powinien przeżyć duchowe narodzenie na nowo. Każdy wierzący powinien posiadać pewność zbawienia. Uznajemy, że droga do pojednania się z Bogiem prowadzi przez upamiętanie i wiarę w ewangelię. Pan Jezus Chrystus jest jedynym pośrednikiem zbawienia. Wyznaje się przy tym wiarę w śmierć Jezusa Chrystusa na krzyżu za grzechy świata i jego zmartwychwstanie w ciele, wniebowstąpienie i powtórne przyjście. Kościół naucza, że nowonarodzony chrześcijanin powinien modlić się o przeżycie chrztu w Duchu Świętym. Chrzest w Duchu Świętym daje nam świadomość poczucia realnej obecności Boga oraz odczuwania Jego działania. Chrzest ten jest wyposażeniem w moc Ducha Świętego (takim nadprzyrodzonym bierzmowaniem) potrzebną do służby i świadectwa. Chrzest w Duchu Świętym jest łączony z mówieniem innymi językami. Kościół naucza o 9 darach /charyzmatach/ Ducha Świętego, które służą zbudowaniu Kościoła oraz do pełnienia skutecznej służby i świadectwa ( I Kor. 12,8-11).

Kościół Chrześcijan Wiary Ewangelicznej uznaje dwa sakramenty: Chrzest i Wieczerzę Pańską. W praktyce obok słowa sakrament funkcjonują terminy: ustanowienia Chrystusa lub obrzędy. Obrzędy te są ponadczasowe i sprawowane przez chrześcijan na całym świecie. One nie zostały ustanowione przez Kościół, lecz przez Chrystusa, i one występują w kontekście Kościoła. Ustanowienia poza Kościołem pozbawione są swego prawdziwego znaczenia. Te ustanowienia przypominają o zbawieniu dokonanym w Jezusie Chrystusie. Chrzest jest jednorazowym symbolem naszego nawrócenia, wyznania wiary i deklaracji podążania za Bogiem, Wieczerza zaś jest stałym aktem łaski Pana skierowanym ku każdemu wierzącemu. Ustanowienia Chrystusa lub inaczej mówiąc sakrament, są definiowane jako zewnętrzny i widzialny znak wewnętrznej i niewidzialnej łaski.

Jako sakrament posiada trzy zasadnicze elementy:
widzialny znak – woda w obrzędzie Chrztu oraz chleb i wino w Wieczerzy Pańskiej,
niewidzialną łaskę, której sakrament jest znakiem i pieczęcią. W przypadku Chrztu to znak „obmycie, odrodzenia” (Tyt. 3,5). W przypadku Wieczerzy to symbol przyjęcia korzyści, jakie wypływają dla nas z ofiary Chrystusa (I Kor. 10,16), duchowe „karmienie się” Chrystusem (I Kor. 11,24) i społeczność z ludem Bożym ( I Kor. 10,17).
Związek pomiędzy widzialnym znakiem a niewidzialną łaską – obrzędy te są sakramentami Ewangelii, kierują nasz wzrok ku Chrystusowi i Jego dziełu, Jego śmierci i zmartwychwstania dla usprawiedliwienia grzeszników. Wskazują na Chrystusa i potwierdzają nasza wiarę.

Chrzest wiary jest znakiem wspólnoty z Chrystusem w Jego śmierci i zmartwychwstaniu, znakiem wszczepienia w Chrystusa i przebaczenia grzechów. Podstawa biblijna tego ustanowienia Chrystusa znajduje się w Jego poleceniu przekazanym dla Kościoła po swoim zmartwychwstaniu. Nakazał: Idźcie tedy i czyńcie uczniami wszystkie narody, chrzcząc je w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego, ucząc je przestrzegać wszystkiego, co wam przykazałem (Mt 28,19). Każdy wierzący powinien zostać ochrzczony i w ten sposób stać się częścią Ciała Chrystusowego, jakim jest Kościół. Polecenie to zawarte w ostatnich wersetach ewangelii świętego Mateusza nosi nazwę Wielkiego Nakazu Misyjnego. Chrzest wiary jest więc wyznaniem wiary w Chrystusa (Dz. 8,37), któremu towarzyszy publiczna deklaracja uznania Jezusa jako Pana i Zbawiciela (Dz. 2,38; 8,16; 10,49). Jezus sam dał przykład, w jaki sposób sprawować ten sakrament. Na początku swej publicznej służby został ochrzczony przez Jana Chrzciciela poprzez zanurzenie w wodach Jordanu, aby wypełnić wszelką sprawiedliwość (Mt 3,13-17). Słowa Jezusa Kto uwierzy i ochrzczony zostanie, będzie zbawiony (Mk 16,16) wskazują, że Chrzest jest konsekwencją wiary i aktem posłuszeństwa Bogu. Poprzez chrzest wierzący utożsamia się ze śmiercią i zmartwychwstaniem Jezusa. Stary człowiek zostaje pogrzebany a nowy wzbudzony do życia z Bogiem (Rz. 6,3-11; Kol 2,12, II Kor. 5,17). Chrzest jest też częścią Bożej sprawiedliwości (Mt 3,15), ukazaniem zwycięstwa nad szatanem i grzechem (Rz 6,1-14) oraz prośbą do Boga o dobre sumienie (I P 3,21). Chrzest jest zawsze powiązany z nawróceniem, odrodzeniem i odpuszczeniem grzechów. Dlatego udzielany jest osobom w tzw. świadomym wieku, tj. tym, które na podstawie własnej wiary uznały Jezusa Chrystusa swoim osobistym Panem i Zbawicielem. Obrzęd chrztu jest znakiem wspólnoty z Chrystusem w Jego śmierci i zmartwychwstaniu, znakiem wszczepienia w Chrystusa i przebaczenia grzechów. Warunkiem zasadniczym poprzedzającym Chrzest jest wiara. Chrzest jest nierozłącznie związany z wiarą, co wynika z przekazu biblijnego (Mk 16,16). Chrzest dokonywany jest przez całkowite zanurzenie w wodzie, symbolizujące to, że pokutujący umiera dla grzechu, jest pochowany i zmartwychwstaje do nowego życia, na podobieństwo pogrzebania i zmartwychwstania swojego Pana i Zbawiciela Jezusa Chrystusa. Taki bowiem sposób sprawowania ustanowienia Chrystusowego znajduje swoje uzasadnienie w greckiej nazwie chrztu używanej przez apostołów (baptizo – zanurzać). Praktykujemy chrzest wiary zwykle w kościelnym baptysterium, ale także na otwartej przestrzeni: w jeziorach, rzekach itp. Chrzest jest wykonywany w formule trynitarnej w Imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego przez zanurzenie, a udzielają go starsi lub przełożeni zboru. Formuła trynitarna daje obraz chrztu jako doświadczenia duchowego. Ci, którzy przyjmują Chrzest w imię trójjedynego Boga, składają świadectwo o swym zanurzeniu w duchową społeczność z Trójcą Świętą. Chrzest jest więc przypieczętowaniem aktu łaski Bożej, która objawiła się przez odrodzenie wewnętrzne człowieka w Jezusie Chrystusie. Warunkiem zasadniczym poprzedzającym Chrzest jest wiara. Bez wiary Chrzest nie ma wartości. Chrzest jest więc przykazaniem Pańskim oraz złożeniem świadectwa przed Bogiem i ludźmi, iż przez wiarę w Jezusa Chrystusa katechumen doświadczył przeżycia zbawienia i odpuszczenia grzechów, i że ślubuje swoją wierność Bogu. Chrzest jest potwierdzeniem nawrócenia, jego zewnętrznym symbolem, jest także obrzędem przyłączenia do Kościoła, symbolizującym rozpoczęcie duchowego życia. Po chrzcie katechumen po raz pierwszy przystępuje do Wieczerzy Pańskiej.
Cdn.

Bibliografia:
Alians Ewangeliczny w RP, Warszawa 2009.
Czajko E., Zielonoświątkowcy, Warszawa 1995.
Karski K,. Symbolika. Zarys wiedzy o Kościołach i wspólnotach chrześcijańskich, wyd. 2, Warszawa 2003.
Kościół Chrześcijan Wiary Ewangelicznej w Polsce. Informator. Lublin 1998.
Pasek Z., Ruch zielonoświątkowy. Próba monografii. Kraków 1992.
Prince D., Chrzest w Duchu Świętym. Warszawa-Lublin 1986.
Prince D., Podstawy wiary chrześcijańskiej, Tom. I-III. Lublin 1994.
Wieczerza Pańska. Kościół Chrześcijan Wiary Ewangelicznej Zbór „BRAMA NADZIEI” w Lublinie.
Wprowadzenie do nauki o Biblii oraz doktryny i praktyki ruchu zielonoświątkowego, Warszawa 2000.
Wysoczański W., Pietrzak M., Prawo Kościołów i związków wyznaniowych nierzymskokatolickich w Polsce, Warszawa 1997.
Zasady Wiary Kościoła Chrześcijan Wiary Ewangelicznej w Polsce, Warszawa 1992.
Zieliński T., Protestantyzm ewangelikalny. Studium specyfiki religijnej. Warszawa 2013.