Solus Christos -Tylko Chrystus Dodane przez admin dnia June 01 2016 20:22:39 Jako ewangeliczni chrześcijanie podzielamy, wraz z innymi Kościołami chrześcijańskimi, zasady wiary wynikające ze Składu Apostolskiego. Wierzymy, że Słowo, to jest Syn Boży, przyjęło naturę ludzką w łonie błogosławionej Marii Panny, tak iż dwie natury: Boska i ludzka są złączone nierozdzielnie w jedności Jego osoby.
Jeden Chrystus, prawdziwy Bóg i prawdziwy człowiek, narodzony z Marii Panny, prawdziwie umęczony i ukrzyżowany, umarł i był pogrzebany, aby pojednać Ojca z nami i być ofiarą nie tylko za grzech pierworodny, lecz także za wszelkie obecne ludzkie grzechy. On też zstąpił do piekieł, a dnia trzeciego zmartwychwstał; potem wstąpił na niebiosa, aby zasiąść po prawicy Ojca oraz rządzić i wiecznie panować wszelkiemu stworzeniu, aby wierzących weń uświęcać przez zesłanie do ich serc Ducha Świętego, który rządzi, pociesza i ożywia oraz broni ich przed diabłem i mocą grzechu. Tenże Chrystus ma przyjść jawnie, aby sądzić żywych i umarłych, itd., według Symbolu Apostolskiego.” (Wyznanie Augsburskie, art. III).
Podzielamy wiarę całego Kościoła w dogmat o dwóch naturach w Chrystusie oraz kładziemy akcent na dzieło zbawcze Jezusa Chrystusa. Podzielamy dogmat chrystologiczny ukształtowany na Soborze w Chalcedonie (451 r n.e.). „Zgodnie ze świętymi Ojcami, wszyscy jednomyślnie uczymy wyznawać, że jest jeden i ten sam Syn, Pan nasz Jezus Chrystus, doskonały w Bóstwie i doskonały w człowieczeństwie, prawdziwy Bóg i prawdziwy człowiek, złożony z duszy rozumnej i ciała, współistotny Ojcu co do Bóstwa i współistotny nam co do człowieczeństwa, „we wszystkim nam podobny oprócz grzechu”, przed wiekami zrodzony z Ojca co do Boskości, w ostatnich czasach narodził się co do człowieczeństwa z Maryi Dziewicy, Bożej Rodzicielki, dla nas i dla naszego zbawienia. Jednego i tego samego Chrystusa Pana, Syna Jednorodzonego, należy wyznawać w dwóch naturach: bez zmieszania, bez zmiany, bez podzielenia i bez rozłączania.
Nigdy nie zanikła różnica natur przez ich...
Treść rozszerzona Jako ewangeliczni chrześcijanie podzielamy, wraz z innymi Kościołami chrześcijańskimi, zasady wiary wynikające ze Składu Apostolskiego. Wierzymy, że Słowo, to jest Syn Boży, przyjęło naturę ludzką w łonie błogosławionej Marii Panny, tak iż dwie natury: Boska i ludzka są złączone nierozdzielnie w jedności Jego osoby.
Jeden Chrystus, prawdziwy Bóg i prawdziwy człowiek, narodzony z Marii Panny, prawdziwie umęczony i ukrzyżowany, umarł i był pogrzebany, aby pojednać Ojca z nami i być ofiarą nie tylko za grzech pierworodny, lecz także za wszelkie obecne ludzkie grzechy. On też zstąpił do piekieł, a dnia trzeciego zmartwychwstał; potem wstąpił na niebiosa, aby zasiąść po prawicy Ojca oraz rządzić i wiecznie panować wszelkiemu stworzeniu, aby wierzących weń uświęcać przez zesłanie do ich serc Ducha Świętego, który rządzi, pociesza i ożywia oraz broni ich przed diabłem i mocą grzechu. Tenże Chrystus ma przyjść jawnie, aby sądzić żywych i umarłych, itd., według Symbolu Apostolskiego.” (Wyznanie Augsburskie, art. III).
Podzielamy wiarę całego Kościoła w dogmat o dwóch naturach w Chrystusie oraz kładziemy akcent na dzieło zbawcze Jezusa Chrystusa. Podzielamy dogmat chrystologiczny ukształtowany na Soborze w Chalcedonie (451 r n.e.). „Zgodnie ze świętymi Ojcami, wszyscy jednomyślnie uczymy wyznawać, że jest jeden i ten sam Syn, Pan nasz Jezus Chrystus, doskonały w Bóstwie i doskonały w człowieczeństwie, prawdziwy Bóg i prawdziwy człowiek, złożony z duszy rozumnej i ciała, współistotny Ojcu co do Bóstwa i współistotny nam co do człowieczeństwa, „we wszystkim nam podobny oprócz grzechu”, przed wiekami zrodzony z Ojca co do Boskości, w ostatnich czasach narodził się co do człowieczeństwa z Maryi Dziewicy, Bożej Rodzicielki, dla nas i dla naszego zbawienia. Jednego i tego samego Chrystusa Pana, Syna Jednorodzonego, należy wyznawać w dwóch naturach: bez zmieszania, bez zmiany, bez podzielenia i bez rozłączania.
Nigdy nie zanikła różnica natur przez ich zjednoczenie, ale zostały zachowane cechy właściwe obu natur, które się spotkały, aby utworzyć jedną osobę i jedną hipostazę. Nie wolno dzielić Go na dwie osoby ani rozróżniać w Nim dwóch osób, ponieważ jeden i ten sam jest Syn, Jednorodzony, Bóg, Słowo i Pan Jezus Chrystus, zgodnie z tym, co niegdyś głosili o Nim Prorocy, o czym sam Jezus Chrystus nas pouczył i co przekazał nam Symbol Ojców” (Definicja wiary soboru w Chalcedonie).
Na podstawie tej starokościelnej nauki głosimy, że Jezus Chrystus jest wcielonym Bogiem. W Betlejem narodził się z Marii Panny zarazem Bóg jak i człowiek, to Bóg i człowiek chodził po Judei i Galilei nauczając i uzdrawiając i to Bóg i człowiek został osądzony, umęczony i ukrzyżowany by ponieść karę za grzech ludzkości. To Bóg i człowiek zarazem trzeciego dnia zmartwychwstał i został wzięty do nieba, gdzie siedzi po prawicy Boga Ojca. Dlatego też osobiste wyznanie wiary każdego wierzącego brzmi: „Jezus Chrystus, prawdziwy Bóg, z Ojca w wieczności zrodzony i zarazem prawdziwy człowiek, z Marii Panny narodzony, jest moim Panem”.
Zbawcze dzieło Jezusa Chrystusa
Dogmat chrystologiczny leży u podstaw wiary i nauczania Kościoła o zbawczym dziele Jezusa Chrystusa. Jezus Chrystus – wcielony Bóg, który jest Panem człowieka to także ten, który zgubionego i potępionego człowieka wybawił, odkupił i pozyskał od wszelkiego grzechu, od śmierci i władzy szatana, swoją świętą krwią, niewinną męką oraz śmiercią, abyśmy byli jego własnością i mogli Jemu służyć. Wiara w bogoczłowieczeństwo Chrystusa zapewnia nas, że zbawcze dzieło Boga w Jezusie Chrystusie jest skuteczne. Żaden człowiek ze względu na swoją grzeszność, nie mógł pokonać grzechu. Tam gdzie człowiek nie był w stanie nic uczynić Bóg posłał swojego Syna, by zadośćuczynił za grzech człowieka. Dlatego też w naszym nauczaniu kładziemy szczególny akcent na objawienie Boga w Jezusie Chrystusie i jego zbawcze dzieło, które dokonało się na krzyżu Golgoty. W krzyżu Bóg okazuje swoje miłosierdzie, łaskę i miłość do człowieka. Ta prawda o zbawczej ofierze Jezusa Chrystusa jest uwidoczniona w reformacyjnej zasadzie Solus Christus (Jedynie Chrystus), która jest jedną z pięciu podstawowych protestanckich zasad teologicznych wyrażonych w języku łacińskim w formie haseł: Sola scriptura ("Tylko Pismo"), Sola fide ("Tylko wiarą"), Sola gratia ("Tylko łaska"), Solus Christus ("Tylko Chrystus"), Soli Deo gloria ("Tylko Bogu chwała"). Zasada Solus Christus podkreśla, że Syn Boży wykonał wszystko, co jest potrzebne dla ludzkiego zbawienia. Tylko Jezus Chrystus dokonał doskonałego zadośćuczynienia za grzech ludzkości i nie są już potrzebne żadne dodatkowe starania człowieka w tym zakresie.
Ofiara krzyżowa jest wystarczająca. Z zasady Solus Christus wynika, że tylko Jezus Chrystus jest wyłącznym pośrednikiem między Bogiem a człowiekiem. Zbawienie jest niemożliwe za innym pośrednictwem. Wyrażane jest to często jako Solo Christo (tylko przez Chrystusa). Tylko bowiem przez Jezusa Chrystusa człowiek może przyjść do Boga. Tylko Chrystus jest Głową Kościoła, jedynym pośrednikiem, przebłaganiem, najwyższym kapłanem i orędownikiem.
Biblijne podstawy doktryny
„I nie ma w nikim innym zbawienia; albowiem nie ma żadnego innego imienia pod niebem, danego ludziom, przez które moglibyśmy być zbawieni” Dzieje Apostolskie 4,12.
„Albowiem jeden jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek Chrystus Jezus” 1 List do Tymoteusza 2,5.
„Odpowiedział mu Jezus: Ja jestem droga i prawda, i żywot, nikt nie przychodzi do Ojca, tylko przeze mnie” Ewangelia św. Jana 14,6.
„Lecz abyśmy, będąc szczerymi w miłości, wzrastali pod każdym względem w niego, który jest Głową, w Chrystusa” List do Efezjan 4,15.
„Dlatego też może na zawsze zbawić tych, którzy przez Niego przystępują do Boga, bo żyje zawsze, aby się wstawiać za nimi”List do Hebrajczyków 7,25.
„Nie mamy bowiem Arcykapłana, który by nie mógł współczuć ze słabościami naszymi, lecz doświadczonego we wszystkim, podobnie jak my, z wyjątkiem grzechu. Przystąpmy tedy z ufną odwagą do tronu łaski, abyśmy dostąpili miłosierdzia i znaleźli łaskę ku pomocy w stosownej porze” List do Hebrajczyków 4,15-16.
„Dzieci moje, to wam piszę, abyście nie grzeszyli. A jeśliby kto zgrzeszył, mamy orędownika u Ojca, Jezusa Chrystusa, który jest sprawiedliwy. On ci jest ubłaganiem za grzechy nasze, a nie tylko za nasze, lecz i za grzechy całego świata” 1 List Jana 2,1-2.
„Bo przecież ujmuje się On nie za aniołami, lecz ujmuje się za potomstwem Abrahama. Dlatego musiał we wszystkim upodobnić się do braci, aby mógł zostać miłosiernym i wiernym Arcykapłanem przed Bogiem dla przebłagania Go za grzechy ludu. A że sam przeszedł przez cierpienie i próby, może dopomóc tym, którzy przez próby przechodzą” List do Hebrajczyków 2,16-18.
Zachęcamy do wysłuchania:
- chrześcijańskiej pieśni „Tam na wzgórzu stał stary szorstki krzyż” w wykonaniu Beaty Bednarz
- oraz wykładu dr Dereka Prince pt. „Dzieło krzyża”
Bibliografia:
K. Karski, Symbolika. Zarys wiedzy o Kościołach i wspólnotach chrześcijańskich, Chrześcijańska Akademia Teologiczna, Warszawa 2003.
J. N. D. Kelly, Początki doktryny chrześcijańskiej, Warszawa 1988.
Księgi Wyznaniowe Kościoła Luterańskiego, Wydawnictwo Augustana, Bielsko-Biała 2003.
R. E. Olson, Historia Teologii chrześcijańskiej, Chrześcijański Instytut Biblijny, Warszawa 2003.
M. J. Uglorz, Chrystus we współczesnej teologii protestanckiej, [w:] Chrystus i Jego Kościół, red. M. J. Uglorz, Wydawnictwo Augustana, Bielsko-Biała 2000.
F. N. Parker, Wiara chrześcijańska, Gliwice-Warszawa 1987.
Jako ewangeliczni chrześcijanie podzielamy, wraz z innymi Kościołami chrześcijańskimi, zasady wiary wynikające ze Składu Apostolskiego. Wierzymy, że Słowo, to jest Syn Boży, przyjęło naturę ludzką w łonie błogosławionej Marii Panny, tak iż dwie natury: Boska i ludzka są złączone nierozdzielnie w jedności Jego osoby.