ostatnio dodane newsy

Brak dodanych newsów w tym tygodniu.
Drukuj
Czym jest obrzęd chrztu wodnego?
24
06.21

Niniejsze studium jest tylko częściowym ujęciem zagadnienia i nie wyczerpuje całości tematu. Zamiarem autora jest ukazanie sensu oraz istoty chrześcijańskiego chrztu wodnego przez zanurzenie w kontekście nauczania Pisma Świętego i praktyce ewangelicznych chrześcijan.
Studium jest wykorzystywane w trakcie przygotowań katechumenów do chrztu.

Zamierzeniem samego Boga jest aby nowo nawróceni mogli po chrzcie dalej wzrastać i umacniać się w wierze, uczestnicząc w życiu Kościoła oraz indywidualnie zgłębiać Słowo Boże m.in. też w tym temacie.
Literatura poruszająca zagadnienia chrztu jest dość obszerna i daje możliwość każdemu zainteresowanemu zgłębiania wiedzy z tej dziedziny. Źródłem prawdy jest zawsze Słowo Boże zawarte w Piśmie Świętym.
Na cele niniejszego opracowania wykorzystano tylko kilka publikacji dostępnych na rynku wydawniczym, które w niezbędnym zakresie omawiają tematykę chrztu wodnego.

Samo słowo „chrzest” pochodzi z angielskiego czasownika „baptize”- chrzcić, od którego powstał rzeczownik „chrzest”. Słowo „chrzcić” nie pochodzi jednak z języka angielskiego, tylko z greki. To słowo zostało przeformatowane na litery języka angielskiego i zostało zapisane jako „baptizo”.
To słowo znalazło się w tłumaczeniu w angielskiej Biblii Króla Jakuba (King James Version), a następnie znalazło swe miejsce w języku angielskim i kolejnych angielskich tłumaczeniach Pisma Świętego, a potem pojawiło się w wielu przekładach Biblii na inne języki na całym świecie.

W języku greckim słowo „baptizo” ( odpowiednikiem jego w języku angielskim jest „baptise”). Grecki czasownik „baptizo” jest zbudowany na rdzeniu „bapto”. Prosta forma rdzenia „bapto” pojawia się trzy razy w tekście Nowego Testamentu. W każdym z tych trzech przypadków tj. w Ew. św. Łk. 16, 24; Ew. św. Jana 13,26, Obj. Jana 19, 13, oryginalny grecki czasownik „bapto” został przetłumaczony w Biblii Króla Jakuba po angielsku „to dip”, czyli „zanurzyć” albo „zamoczyć”. Słowa użyte w tych fragmentach Pisma św. oraz kontekst pokazują, że grecki czasownik „bapto” oznacza nic innego jak „zanurzyć coś w cieczy i wyjąć z niej”.

Słownik biblijny, oraz „Strong Exhaustive Concordance of the Bible”, wskazują, że czasownik „bapto” oznacza „całkowicie pokryć cieczą, zanurzyć„. Grecki czasownik „bapto” występuje sześć razy w greckim tekście Nowego Testamentu i jest tłumaczone jako „zanurzyć” tj. czynność opisana tym słowem polega na zanurzeniu czegoś w cieczy i wyjęciu z niej.

Od greki klasycznej, po język grecki z czasów Nowego Testamentu, słowo „baptizo” zawsze miało jedno określone znaczenie, które nie ulegało zmianie. Ono zawsze zachowywało jedno podstawowe znaczenie „sprawić, że coś jest zanurzone”, zatopić coś pod powierzchnią wody albo innej cieczy”, gdzie akt zanurzenia jest czasowy, a nie stały.

Dwoma wyróżniającymi się cechami wynikającymi ze słowa „baptism” (”chrzest”) jest to, że każdy chrzest, rozumiany jako doświadczenie, jest zarówno całkowitym, jak też związany jest z przejściem.
Całkowitym, to znaczy obejmującym całego człowieka, całą osobowość ochrzczonego. Natomiast związany z przejściem, oznacza, że dla osoby chrzczonej jest znakiem przejścia - z jednego stanu, sfery, do nowej rzeczywistości, sfery wcześniej nieznanej. Można to zobrazować otwarciem i zamknięciem drzwi, podczas których osoba ochrzczona przechodzi przez otwarte drzwi w trakcie chrztu, wychodzi z czegoś starego, a wchodzi w coś nowego i nieznanego. Gdy drzwi ulegają zamknięciu wówczas nie ma już powrotu do tego co było stare.

Nowy Testament wskazuje na różne rodzaje chrztów. Wynika to z treści Listu do Hebrajczyków 6,2, gdzie jest mowa o „chrztach”. W Nowym Testamencie możemy wyróżnić:
a) chrzest Jana Chrzciciela, jaki głosił Jan Chrzciciel, tj. chrzest wodny, bezpośrednio związany z wezwaniem do pokuty i jej doświadczeniem. O tym rodzaju chrztu czytamy w Ew. św. Marka 1,4.
b) innym rodzajem chrztu jest „chrzest cierpienia”. Odniesienia do tego rodzaju chrztu znajdujemy w Ew. Św. Łuk. 12,50, Ew. św. Marka 10,38. Ten rodzaj chrztu potocznie nazywa się „chrztem cierpienia”. W/w fragmentach Pisma Św. Pan Jezus odnosi się do swojego duchowego i fizycznego poddania się woli Ojca, gdy szedł na krzyż. Pan poddał całą swoją istotę: ducha, dusze i ciało woli Ojca, wziął na siebie winę za grzechy świata i zapłacił w naszym zastępstwie swoim cierpieniem cenę odkupienia z grzechów. Ten rodzaj chrztu pokazuje wszystkim chrześcijanom, że wypełnienie woli Boga w ich życiu będzie wymagało również oddania całej swojej istoty w ręce Boga, wliczając w to także cierpienia i męczeńską śmierć. Ten rodzaj chrztu należy do najbardziej zaawansowanego poziomu duchowego doświadczenia aniżeli pozostałe rodzaje chrztów.
c) chrzest w wodzie (Ew. św. Mat. 28, 19). Ten rodzaj chrztu różni się m.in. od chrztu Jana Chrzciciela tym, że jest udzielany w pełnym imieniu i autorytecie trójjedynego Boga - Ojca, Syna i Ducha Świętego.
d) chrzest w Duchu Świętym (Dz. Ap. 1,5) będący ponadnaturalnym uzdolnieniem przez moc Ducha Świętego, aby stać się świadkiem Jezusa Chrystusa.
Różnica pomiędzy chrztem Jana a chrztem chrześcijańskim. Fragment Dz. Ap. 19,1-5 ukazuje różnicę między chrztem Jana a chrześcijańskim. Ludzie w Efezie słyszeli i przyjęli przesłanie Jana o pokucie i chrzcie, ale nigdy nie słyszeli ewangelii o Jezusie Chrystusie oraz o formie chrześcijańskiego chrztu, który jest bezpośrednio związany jest z przyjęciem przesłania ewangelii. Te chrzty różnią się w swojej naturze i znaczeniu. Z chwilą zakończenia się służby Jana i w momencie, gdy ewangelia zaczęła się rozprzestrzeniać na świecie, chrzest Jana przestał być odpowiednikiem chrztu chrześcijańskiego.

Chrzest Jana opisany jest w Ew. Św. Marka 1,3-5. Zadaniem służby Jana było: przygotować lud izraelski na przyjście i objawienie się oczekiwanego Mesjasza, Jezusa Chrystusa oraz na odpuszczenie grzechów wynikającym z ewangelii. Jan Chrzciciel wymagał od ludzi pokuty oraz publicznego wyznania grzechów.
Każda osoba, która spełniła to wymaganie była chrzczona przez niego w rzece Jordan, na znak publicznego świadectwa tego, że pokutowała ze swoich grzechów i postanowiła prowadzić lepsze życie. Zewnętrzny znak chrztu służył więc jako widoczne potwierdzenie faktu, iż ochrzczeni przeszli przez doświadczenie pokuty i przebaczenia. Ci jednak, których ochrzcił Jan, nie otrzymali jednak trwałego, wewnętrznego pokoju i zwycięstwa nad grzechem, bowiem to możliwe jest jedynie dzięki przyjęciu pełnego przesłania ewangelii Jezusa Chrystusa.

Chrześcijański chrzest wodny

Ew. św. Mat. 3,13-17 mówi o chrzcie samego Jezusa. On, nigdy nie popełnił żadnego grzechu, z którego miałby pokutować. Jan Chrzciciel zdawał sobie z tego sprawę, dlatego też odpowiedział Panu, „Ja potrzebuję chrztu od ciebie, a ty przychodzisz do mnie”. Odpowiedź Jezusa zawarta jest w Ew. Mat. 3,15. W tej odpowiedzi znajdujemy zarówno powód, dla którego On sam został ochrzczony, jak i prawdziwą istotę pełnego chrztu chrześcijańskiego, odróżniającą go od przejściowej formy chrztu Jana. Jezus nie został ochrzczony przez Jana na dowód tego, że pokutował z grzechów, gdyż nie miał grzechów, z których mógłby pokutować. Jezus został ochrzczony, by móc wypełnić wszelką sprawiedliwość. Jest to wzór i standard zachowania dla każdego wierzącego.

Chrystus dając się ochrzcić Janowi, daje przykład postawy, jak mają zachowywać się wszyscy wierzący, oni powinni postępować jak On. Jezus nie został ochrzczony z powodu konieczności pokuty za swoje grzechy, bowiem z I Listu św. Piotra wynika, że „On grzechu nie popełnił ani nie znaleziono zdrady w ustach jego” ( I P 2,21-22).

Jezus nie był ochrzczony jako dziecko, bowiem jego rodzice przywiedli go jako niemowlę do Jerozolimy, aby je stawić przed Panem. On został ochrzczony wówczas, gdy był na tyle dojrzały, by rozumieć, co robi i dlaczego to robi. Prawdziwi chrześcijanie nie chrzczą się jedynie dlatego, że są grzesznikami, którzy pokutowali i wyznali swoje grzechy. Ich pozycja w świetle Słowa Bożego wskazuje na coś o wiele pełniejszego i większego, aniżeli doświadczenie ludzi biorących chrzest Janowy.

W Liście św. Pawła do Rzymian 5,1 czytamy, że „Usprawiedliwieni tedy z wiary, pokój mamy z Bogiem przez Pana naszego, Jezusa Chrystusa”.
Chrześcijanie przez wiarę w odkupieńczą śmierć i zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa zostali usprawiedliwieni przed Bogiem. Są oni ochrzczeni nie tylko na dowód pokuty i wyznania grzechów, ale poprzez chrzest, zewnętrzny znak posłuszeństwa Bogu, uzupełnili wewnętrzną sprawiedliwość, którą otrzymali w swych sercach przez wiarę.


Warunki chrztu chrześcijańskiego

pokuta (Dz. Ap. 2,37-38), która musi poprzedzać chrzest, będący zewnętrznym znakiem wewnętrznej zmiany serca, zaistniałej na skutek pokuty,
wiara (Ew. św. Marka 16,15-16, Mt 28,19-20).
czyste sumienie (I List Piotra 3,21).
Istotą chrztu jest wewnętrzna prośba wierzącego o dobre sumienie.
uczniostwo (Mt 28,19-20).

Aby dana osoba przystąpiła do chrześcijańskiego chrztu, musi spełnić następujące biblijne warunki: - musi najpierw znać ewangelię, aby zrozumieć naturę chrztu,
- pokutować za swoje grzechy i wyznać wiarę w Jezusa Chrystusa, Syna Bożego,
- musi być w stanie stanąć przed Bogiem z czystym sumieniem oraz poświęcić się życiu w uczniostwie.

Dlaczego nie chrzcimy niemowląt?

Ponieważ one nie są w stanie sprostać powyższym warunkom, nie są zdolne z natury: aby pokutować, wierzyć, nie mogą stawać z czystym sumieniem przed Bogiem, nie mogą też stać się uczniami. Z tych względów nie chrzcimy niemowląt. Jako ewangeliczni chrześcijanie praktykujemy względem niemowląt „poświęcenie dzieci tj. ich błogosławieństwo w Kościele (Ew. św. Łuk. 2, 22).

Biblijne znaczenie chrztu.

Chrzest to coś większego aniżeli tylko zanurzenie w wodzie. Ze słów I Mojż. 6-10 i II Mojż 14 dowiadujemy się, że przejście przez wodę było sposobem ucieczki przed nieprzyjacielem (szatanem) oraz przed Bożym sądem. Noe oraz naród Boży zostawili swoje dotychczasowe życie i świat, aby znaleźć się w centrum Bożych planów i zamierzeń. To właśnie oznacza chrzest w wodzie - pozostawienie za sobą starego życia i świata.
Wynika to jednoznacznie ze słów Pisma św. I Kor. 10 oraz I Piotra 3. Chrzest w wodzie niejako potwierdza, przypieczętowuje naszą tożsamość w Chrystusie. Dlatego też nauczanie samego Jezusa wskazuje wyraźnie na to, że nowo nawrócony człowiek powinien dać się ochrzcić.

Duchowe znaczenie chrztu chrześcijańskiego.

W obrządku chrztu są dwa następujące po sobie etapy tj. pogrzeb oraz zmartwychwstanie. Te dwa etapy są związane z wewnętrzną przemianą wierzącego, który przyjął, że Chrystus umarł zamiast niego: śmierć dla grzechu oraz nowe życie dla sprawiedliwości i dla Boga.
Chrzest w wodzie oznacza, że po pierwsze, jest pogrzeb w typowym grobie wodnym, po drugie, zmartwychwstanie z grobu do nowego życia dla Boga i sprawiedliwości. Pismo święte w Liście do Rz. 6,3-4, Kol. 2,12 wskazuje, że jesteśmy pogrzebani z Chrystusem przez chrzest (przez zanurzenie) w Jego śmierć oraz jesteśmy z Nim wskrzeszeni, przez wiarę w działającą moc Boga, by chodzić z Nim i prowadzić nowe życie. Przez chrzest chrześcijański jesteśmy ochrzczeni w samego Chrystusa (Gal. 3,27), skutki chrztu zależą od wiary osoby ochrzczonej. Wierzący, który powstaje z wodnego grobu chrztu, by prowadzić nowe życie, nie robi tego własną mocą, lecz w mocy i zależności od Ducha Świętego.

Powody dla których każdy prawdziwie wierzący powinien przyjąć chrzest.

Chrzest w wodzie jest aktem posłuszeństwa, jest okazją dla wierzącego do okazania posłuszeństwa Panu Jezusowi Chrystusowi.
Chrzest w wodzie symbolizuje śmierć, pogrzeb i zmartwychwstanie. Stara natura umiera i zostaje w wodzie, a nowa, zrodzona z Ducha Bożego, zmartwychwstaje (moment zanurzenia=śmierć, zanurzenie tj. pobyt pod wodą=pogrzebanie, wynurzenie= zmartwychwstanie).
Chrzest w wodzie utożsamia z osobą Jezusa Chrystusa. Jesteśmy ochrzczeni „w Chrystusa”, dlatego też chrzest nie symbolizuje przyłączenia się do Kościoła.
Chrzest w wodzie symbolizuje śmierć i pogrzeb naszego starego życia oraz narodzenie się w nas życia Chrystusa (Rz. 6;3-7,11-13). Zanurzamy się utożsamiając ze starym życiem- życiem w grzechu, ale wynurzamy się utożsamiając ze swym nowym życiem. Chrzest w wodzie przecina sznur wiążący nas ze starym życiem, grzesznym życiem. (Gal. 2, 20)
Pod wodą zachodzi duchowa operacja, w której Bóg uwalnia nas od dominującej mocy grzesznej natury (zepsutej, cielesnej, obecnej w każdym z nas, która pożąda tego, co jest jej przyjemne i która buntuje się przeciwko Bogu. Przez akt chrztu w wodzie zostajemy odcięci od złych pożądliwości i nie musimy już dłużej żyć pod ich panowaniem i mocą. Grzech nie już dłużej panem, Panem naszego życia jest Jezus Chrystus.
Kiedy dajemy dowód naszego posłuszeństwa, wypełniając nakaz Chrystusa dotyczący chrztu, nasze sumienie zostaje oczyszczone, a my przestajemy żyć w poczuciu winy i potępienia.
Nauczanie Nowego Testamentu wskazuje, że czas, miejsce i okoliczności chrztu nie odgrywały żadnej roli i nie miały żadnego znaczenia.

Czy chrzest oczyszcza z grzechów?

Chrzest w wodzie następuje po nowonarodzeniu. Tym co przebacza nasze grzechy jest krew Jezusa, a nie obrządek chrztu. Chrzest w wodzie nie zbawia nikogo, zbawia jedynie wiara w Pana Jezusa (Ew. św. Marka 16, 15-16). Chrzest ma miejsce zawsze po wyznaniu przez grzesznika wiary w Pana Jezusa Chrystusa. Ta zasada jest widoczna w Ew. św. Marka 16, 15-16.

Jak chrzcimy?

Wskazówki ku temu znajdujemy w Ew. św. Mat. 28,19. Jesteśmy chrzczeni przez zanurzenie w pełnię Pana Boga, chrzcimy używając następującej formuły: „w imię Ojca, Syna i Ducha Świętego”.

Reasumując, w rozumieniu sensu i istoty chrztu pomocne są słowa z Listu ap. Pawła Gal.3,27 „Ci, którzy zostaliście w Chrystusie ochrzczeni, przyoblekliście się w Chrystusa”.

Jak wcześniej wspomniano, grecki czasownik przetłumaczony jako „przyoblec się” to enudo, oznacza to, że wierzący „ubiera się - w Chrystusa”. Akt chrztu obrazuje przywdzianie przez wierzącego natury Chrystusa (porównanie do sposobu, w jaki ubieramy się wkładając nasze ubrania). W I ks. Mojż, 3,21 czytamy, że Bóg przyodział człowieka w odzienie ze skór zwierząt, przez co ukazał nam, że aby człowiek mógł ponownie stanąć w Bożej obecności, musi przedtem zostać przelana krew.
Odkupienie człowieka z jego grzechu oraz akt chrztu w wodzie są ze sobą nieodłącznie związane, dlatego też wierzący, którzy oddali swe serce Panu powinni dać się ochrzcić. Chrzest nie jest przeznaczony dla niewierzących, lecz wierzących, którzy pragną chodzić z Panem i służyć Mu.

Greckie słowo baptizo oznacza zanurzenie, zatopienie lub pogrzebanie. Dlatego też całe ciało chrzczonej osoby powinno zostać całkowicie zanurzone w wodzie. Jest to zgodne z nauczaniem Nowego Testamentu oraz sposobem w jaki został ochrzczony sam Pan Jezus widoczny w Ew. św. Mat. 3,16.

Opracował: dr Tomasz Mańko

Bibliografia:

Biblia to jest Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu, Warszawa 1975.
Heit O., Słownik terminów biblijnych, Warszawa 1983.
Hundley D., Chrześcijanin, Nowotestamentowe fundamenty silnego Kościoła, Gdynia 1997.
Kasdan B., Zwyczaje i obyczaje Żydów mesjańskich, Warszawa 2012.
Prince D., Fundamenty Prawego Życia, Gorzów Wlkp, 2007.
Słownik Biblijny, Katowice 1990.
Słownik Czytelnika Biblii, Warszawa 1984.


Nawigacja
TWOJE ZBAWIENIE
odwiedziło nas już